Deze publicatie is het laatste van drie boeken
met de kritische uitgave van de brieven en documenten van Theofiel
Verbist (1823 - 1868), stichter van de Missiecongregatie van Scheut.
Daarmee zijn alle brieven en belangrijke documenten van Verbist
en zijn eerste gezellen gepubliceerd, in totaal 775, uit de periode
1861-1869.
In 1853 was de Antwerpenaar Theofiel Verbist nationaal
directeur geworden van de Heilige Kindsheid, een beweging die was
opgericht om de schoolgaande jeugd met een echte missiegeest te
bezielen. Daar kreeg zijn missieroeping vorm. Samen met Aloïs
Van Segvelt (1826 - 1867), Francis Vranckx (1830 - 1911) en Remi
Verlinden (1830 - 1892) stichtte hij in 1862 de Congregatie van
Scheut. In 1865 vertrok hij als lid van de eerste karavaan missionarissen
naar Binnen-Mongolië (in het noorden van de huidige Chinese
Volksrepubliek), het missiegebied dat ze overnamen van de Franse
Lazaristen.
Het pas verschenen boek bevat 341 brieven van eind
1866 tot en met 1869. Eind 1866 waren er in Binnen-Mongolië vier
Europese missionarissen, zes jonge Chinese priesters, catechisten,
en de ‘Chinese maagden’ die zorgden voor de weeshuizen.
Weldra zouden er echter nieuwe missionarissen aankomen uit België en
Nederland. Hoewel de eerste Scheutisten de taal, de cultuur en
de godsdienst van het lokale volk nog niet kenden, waren ze toch
door de omstandigheden verplicht onmiddellijk het werk van de Lazaristen
over te nemen. Pater Verbist, door Rome benoemd tot provicaris,
verbleef in het centraal gelegen seminarie te Siwantse. Het missieleven
was zeer zwaar: de missionarissen moesten nog Chinees leren en
konden enkel in het Latijn communiceren met de Chinese priesters;
er was het barre klimaat, tot -30° tijdens de lange winter,
en de moeilijke verplaatsingen te paard. In 1868 wou Pater Verbist
alle missieposten bezoeken om daarna naar België terug te
keren. Begin februari vertrok hij uit Siwantse naar het oosten
van het vicariaat. Drie weken later bezweek hij aan tyfus, bijgestaan
door een Chinees priester. Enkele maanden tevoren was ook Aloïs
Van Segvelt reeds gestorven aan tyfus.
In de lange inleiding van
het boek worden de voornaamste thema’s uit de brieven van
Verbist en zijn gezellen samengebracht en uitgediept: de organisatie
van de missieactiviteit in het vicariaat, de relatie tussen de
missionarissen en de Chinese priesters, pater Verbist als missionaris
en religieus, en zijn plotse sterven.
